Przy moście znajduje się kilka wspaniałych kamienistych ostróg. To bankowe łowiska białorybu (inaczej biała ryba – określenie używane głównie przez wędkarzy odnoszące się do ryb słodkowodnych spokojnego żeru (planktonożernych), w zasadzie wyłącznie karpiowatych), jak i drapieżników. Gdy spojrzycie na wodę nieco dalej od brzegu, zobaczycie, że w wielu miejscach nurt marszczy się i załamuje. To tak zwane rafki o nierównym, kamienistym dnie. Łowiska te powinni odwiedzić spiningiści, którzy mogą tu zapolować na wszystkie wiślane drapieżniki. Niestety, rafki są poza zasięgiem rzutu z brzegu, tak więc niezbędna jest łódź. Między rafkami a brzegiem rzeka zwykle przyspiesza i wymywa głębokie rynny. W nich można zasadzić się z ciężką gruntówką na brzany, klenie i jazie. Często przyłowem będą wielkie leszcze, płocie i krąpie, a nawet certy.
(25.06.2026) Odcinek Wisły między stopniem wodnym we Włocławku a mostem im. Edwarda Rydza-Śmigłego należy do obszaru Natura 2000 Włocławska Dolina Wisły (PLH040039). To jedna z najcenniejszych przyrodniczo części doliny rzecznej w Polsce. Mimo bliskości miasta rzeka zachowała wiele naturalnych cech – tworzy piaszczyste łachy, wyspy, starorzecza oraz strome skarpy. Ciekawostką jest, że większość piaszczystych wysp powstaje z materiału niesionego przez Wisłę i osadzanego poniżej zapory. Ich kształt zmienia się niemal każdego roku – jedne znikają po wezbraniach, a w ich miejsce pojawiają się nowe. Dzięki temu rzeka nieustannie przebudowuje własne koryto. To dynamiczne środowisko jest domem dla wielu gatunków ryb, ptaków i bezkręgowców. Piaszczyste łachy stanowią również ważne miejsca odpoczynku i lęgów ptaków, dlatego warto podziwiać je z brzegu, pozostawiając przyrodzie przestrzeń do spokojnego funkcjonowania.
Fot. Archiwum WCEE
(Źródła: https://wloclawek.torun.lasy.gov.pl/obszary-natura-2000; file:///C:/Users/WCEE/Downloads/PLH040039.pdf)
(07.07.2026) Spacerując włocławskimi bulwarami i przysiadając na ławce, można zauważyć okazałe drzewo o liściach przypominających klon i kulistych owocach, które z daleka mogą kojarzyć się z kasztanami. To platan klonolistny (Platanus × acerifolia) – jedno z najczęściej sadzonych drzew alejowych i parkowych w Europie. Choć jego liście przypominają klon, a owoce nieco kasztanowca, platan nie jest blisko spokrewniony z żadnym z tych gatunków. Charakterystyczne, kuliste owocostany pozostają na drzewie przez całą zimę i rozsiewają drobne nasiona dopiero na wiosnę. Platan jest naturalnym mieszańcem dwóch gatunków pochodzących z Europy i Ameryki Północnej. Dzięki dużej odporności na zanieczyszczenie powietrza, suszę i wysokie temperatury doskonale sprawdza się w miastach. Jego rozłożysta korona daje cień w upalne dni, a łuszcząca się płatami kora tworzy charakterystyczny, wielobarwny wzór, dzięki któremu drzewo łatwo rozpoznać nawet bez liści. Platany należą do najdłużej żyjących drzew sadzonych w miastach – mogą osiągać wiek kilkuset lat, wysokość ponad 30 metrów oraz pień o obwodzie przekraczającym kilka metrów.
Fot. Archiwum WCEE
(Źródło: https://pl.wikipedia.org/wiki/Platan;